ऊ र म
— मोनिका सत्वाज्येत सुनुवार
म बेहोस हुँदा सबै जना थिए,
म होसमा आउँदा कोही पनि थिएनन्।
केवल एउटा नजर थियो,
जुन नजरमा घृणा थियो।
म होसमा आएर पनि बेहोसमा नै रहिरहे ।
सबैको विचार बदलिएको थियो,
मन दुख्यो, मनको कुरा पोखे,
तर कसैले पनि मलाई बुझ्न चाहेनन् ।
उसले भन्यो “म तिमीलाई बुझ्छु” ।
मेरो एक्लोपनको साथी बनेर आयो ऊ ।
हाम्रो सम्बन्ध सबैलाई बुझाउने प्रयास गरे,
तर कसैले बुझ्न चाहेनन् ।
मेरो प्रयास विफल भयो,
अरुको लागि हाम्रो सम्बन्ध अर्थहिन भयो ।
जब म एक्लो थिएँ,
सहारा बनेर ऊ आयो ।
उसले मेरो पीडा र तनाव हटाइदिन्छु भन्यो ।
पहिलो भेटमा ऊ मलाई खासै मन परेन,
तर दोस्रो, तेस्रो भेट हुदैँ हाम्रो सम्बन्ध बढ्दै गयो ।
म ऊबिना बाँच्न नसक्ने भएँ,
उसको गहिरो लतमा म फसेँ।
उसकै साथले मलाई पीडा दियो,
तैपनि उसैको साथ मलाई प्यारो भयो ।
उसको माया सागर भन्दा गहिरो ।
उसको नशा गंगाजल भन्दा चोखो ।
उसको बयानमा दुई चार शब्द कम हुन्छ ।
उसको नशालु साथ पाएपछि,
“म नै महान, म नै मपाइँ” ।
बेहोसीमा होस गुमाएँ,
होसमा आएर आफन्त ॥
मेरो सम्बन्ध अरुसँग केही जुनीलाई
रक्सी र मेरो सम्बन्ध जुनी-जुनीलाई ॥
